Jordi G. Montané'nin hayatında bir dönüm noktası olan 8 Nisan 2018 tarihi, Barselona'nın renkli gece hayatının acımasız yüzünü gözler önüne serdi. O gece bir diskotekte DJ'lik yapan Montané, kullandığı maddelerin ölümcül bir karışımı sonucu aşırı doz aldı ve kalbi tam üç saat boyunca durdu. Barselona'daki Hospital Clínic'te (Klinik Hastanesi) mucizevi bir şekilde hayata tutunan Montané, bu travmatik deneyimden sonra derin bir dönüşüm sürecine girdi. Yaşadığı bu olayı "Casi me muero (y otros hits)" (Neredeyse Öldüm (ve Diğer Hitler)) adlı kitabında kaleme alan Montané, aynı zamanda zihinsel sağlık aktivisti olarak da tanınmaya başladı.
Montané, çocukluk yıllarından itibaren yaşadığı zorlukları açıkça dile getiriyor. İlkokuldan itibaren sadece başarısızlıklarla anıldığını, "başarısızlık unvanının" kendisine uzun yıllar eşlik ettiğini belirtiyor. Okul koridorlarında maruz kaldığı homofobi de bu duruma eklenerek, "varlığına yönelik günlük bir baskı" oluşturmuş. Bu erken yaşlardaki dışlanma ve yargılanma hissi, Montané'nin kimlik arayışını ve kabul görme ihtiyacını derinden etkilemiştir.
Bu zorlu süreçte pop kültürü, Montané için bir can simidi, bir kaçış kapısı olmuştur. Televizyon, radyo ve Madonna, Spice Girls gibi ikonik isimlerin müzikleri ona önce bir umut ve sığınak, ardından ise bir güçlenme penceresi sunmuştur. Pop kültürü sayesinde Barselona'nın alternatif ve LGTBIQ+ (Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Trans, İnterseks, Kuir ve diğer cinsel kimlikler/yönelimler) gece hayatına adım atan Montané, DJ'lik mesleğinde kendini bulmuştur. O dönemde Jordi Chicletol adıyla tanınan Montané, Barselona gecelerinin kendisi için gerçek bir "kabile" olduğunu, aidiyet hissi bulduğu bir yer olduğunu ifade ediyor.
DJ ve iletişimci kimliğiyle okulda bulamadığı onayı ve kabulü bulan Montané, kendini "tam bir rock yıldızı" gibi hissettiğini itiraf ediyor. Ancak bu hızlı yükselişin, geçmiş yaraları sarmadan gerçekleştiğini ve "kabul görme ile onaylanma hissinin kendisini her şeyi çok hızlı tüketmeye ittiğini, aceleci bir hayat sürmek istediğini" belirtiyor. Başlangıçta eğlence amaçlı olan madde kullanımı, zamanla tehlikeli bir bağımlılığa dönüşmüş ve onu 2018'deki aşırı doza sürüklemiştir. Bu durum, dışarıdan göz kamaştırıcı görünen bir hayatın ardındaki kırılganlığı ve derin sorunları gözler önüne sermektedir.
Arka Plan ve Bağlam: İspanya'da Zihinsel Sağlık ve Madde Bağımlılığı
Jordi G. Montané'nin hikayesi, İspanya ve genel olarak Avrupa'da zihinsel sağlık ve madde bağımlılığı sorunlarının ne denli yaygın olduğunu ve çoğu zaman göz ardı edildiğini gösteren acı bir örnektir. İspanya'da, özellikle pandemi sonrası dönemde, depresyon, anksiyete ve madde kullanım bozukluklarında ciddi artışlar kaydedilmiştir. Eurostat verilerine göre, Avrupa Birliği'nde her altı kişiden biri zihinsel sağlık sorunlarıyla mücadele etmektedir ve bu oran, özellikle genç yetişkinler ve kırılgan gruplar arasında daha da yükselmektedir. Madde bağımlılığı, sadece bireysel bir sorun olmaktan öte, toplumsal yapıyı derinden etkileyen, sağlık sistemleri üzerinde büyük yük oluşturan küresel bir halk sağlığı sorunudur.
LGTBIQ+ bireyler, toplumda maruz kaldıkları ayrımcılık, homofobi ve dışlanma nedeniyle zihinsel sağlık sorunları ve madde bağımlılığı riskleri açısından daha savunmasız bir konumdadır. Montané'nin çocuklukta yaşadığı homofobi, bu bağlamda birçok LGTBIQ+ bireyin ortak deneyimini yansıtmaktadır. Kabul görme ve aidiyet arayışı, bazı durumlarda zararlı başa çıkma mekanizmalarına veya madde kullanımına yol açabilmektedir. Ne yazık ki, zihinsel sağlık ve bağımlılık konularındaki toplumsal stigma, bu bireylerin yardım arayışını daha da zorlaştırmakta, sorunlarını gizlemelerine neden olmaktadır. İspanya'da bu konularda farkındalık artırma çabaları olsa da, hala kat edilecek uzun bir yol bulunmaktadır.
Dönüşüm ve Aktivizm: Stigmayı Kırmak
Hastaneden çıktıktan haftalar sonra Jordi, bir psikiyatristle bireysel seanslara ve grup terapilerine başlamıştır. Bu dönemi hayatının en zorlu zamanlarından biri olarak hatırlayan Montané, "gerçek krizin kendisiyle yaşadığını" ve yoğun suçluluk duygusunun onu derin bir depresyona sürüklediğini ifade ediyor. Ancak zamanla ve pandemi sürecinin getirdiği zorunlu içe kapanmayla birlikte, "sessiz kalmayı, boşlukları sürekli doldurmamayı" öğrenmiştir. Bu süreç, onun için sadece bağımlılıktan kurtulma değil, aynı zamanda kendisiyle yüzleşme ve iç huzuru bulma yolculuğu olmuştur. Montané, sekiz yıl geçmesine ve bağımlılığı aştığını düşünmesine rağmen, her zaman tetikte olması gerektiğini vurguluyor.
Bugün Jordi, yaşadığı o karanlık döneme minnetle bakıyor. "Neredeyse düştüğüm bu uçurum olmasaydı, çok daha fazla aptallık yapardım" diyerek, bu travmatik deneyimin kendisini daha iyi bir insana dönüştürdüğünü belirtiyor. Yazdığı "Casi me muero (y otros hits)" kitabı aracılığıyla kendi hikayesini paylaşan Montané, aynı zamanda Obertament adlı kuruluşun aktif bir üyesi olarak zihinsel sağlık üzerindeki damgayı kırmak için mücadele ediyor. Aktivizminin ana motivasyonunun, "bu konuların artık bir tabu olmaktan çıkması ve daha iyi konuşulması" olduğunu dile getiriyor.
Montané'nin hikayesi, madde bağımlılığı ve zihinsel sağlık sorunlarının karmaşık yapısını ve bu konularda açıkça konuşmanın önemini bir kez daha vurguluyor. Yıllarca uyuşturucu ve bağımlılık hakkında kutuplaşmış bir dille konuşulduğunu, bu yüzden kendisinin de yardım istemeyi düşünmediğini belirtmesi, toplumsal algının bireyler üzerindeki etkisini gözler önüne seriyor. Türkiye'de de benzer şekilde zihinsel sağlık sorunları ve bağımlılık hakkında konuşma eksikliği ve damgalanma korkusu yaygındır. Jordi G. Montané'nin cesur adımı, hem İspanya'da hem de dünya genelinde, bireylerin kendi hikayelerini paylaşarak toplumsal farkındalığı artırma ve yardıma ihtiyaç duyanlara umut olma potansiyelini göstermektedir. Onun mücadelesi, sessizliği bozmanın ve iyileşme yolculuğunun önemini hatırlatan güçlü bir çağrıdır.
