Barça, alışılmadık bir kulüp. Hala dünyanın en iyi kulüplerinden biri olmasına rağmen, henüz bir şirkete dönüşmedi ve Avrupa'daki rakiplerinin çoğu gibi bir yatırım fonundan veya devletten sermaye almıyor. Kulübün sahipleri hala üyeleri (socios), bu nedenle 15 Mart'ta yeni bir başkan seçmek üzere seçimler yapılacak. Ancak bu yönetim şekli, aynı zamanda her üyenin, Isidro Navarro'nun İspanya Ulusal Mahkemesi (Audiencia Nacional) önünde yaptığı gibi, yöneticilerin yönetimini sorgulamasını, denetlemesini ve şikayet etmesini de mümkün kılıyor.
Bu nedenle, Barça yıllardır çeşitli konularda yargıyla karşı karşıya kalıyor. Kulüp tarihinde sakin geçen hiçbir dönem hatırlamıyorum. Bazılarının ön plana çıkma arzusu, iktidar mücadeleleri ve meşhur "izm"ler (farklı gruplaşmalar), neredeyse her zaman toplumsal ve kurumsal tartışmalara yol açmıştır. Bu durum, sportif alanda da geçerlidir.
Çoğu culé (Barça taraftarı) için, sonuçların (elbette onlar da önemli) ötesinde, oyunun kendisi büyük önem taşır. "Ne"den çok "nasıl" kazanıldığına bakılır. Taraftarlar, takımlarının maçları ve kupaları belirli bir tarzda, topun her zaman başrolde olduğu bir oyunla kazanmasını ister. Ünlü La Masia DNA'sı (Barça'nın altyapı felsefesi) titizlikle incelenir ve değer verilir. Bu, kulüp için bir gurur kaynağıdır ve Johan Cruyff ile bu felsefeyi başarıyla uygulayan Pep Guardiola gibi sonraki teknik direktörlerin anılmasıyla bir bayrak gibi taşınır. İyi ya da kötü, Barça ve Barcelonismo (Barça ruhu) budur. Ve umarız uzun yıllar da böyle kalır.
